Op 1 juni 2009 werden twee Amerikaanse soldaten aangevallen in Little Rock, Arkansas. De dader handelde alleen, en was een tot de islam bekeerde Amerikaan die wellicht enige opleiding in terreur genoten had in Yemen en duidelijk een strijder in de jihad wilde zijn - getuige zijn gekozen naam Abdulhakim Mujahid Muhammad. Mujahid betekent “iemand die deelneemt aan jihad”.

Tijdens het lezen van de Stratfor uiteenzetting over “Lone Wolf operatives” naar aanleiding van deze gebeurtenis, werd het nog maar eens duidelijk dat het niet altijd de grote massa is waar men dient voor op te passen. De dader, zoals wel meer voorkomt, behoorde niet tot enige organisatie of groep, maar pikte lessen mee en ging individueel aan de slag om zijn strijd, in dit geval jihad, te voeren. Deze “eenzame wolven” vinden hun rechtvaardiging in een extreme ideologie, en zijn moeilijk vooraf te detecteren net omdat ze in afzondering en stilte hun ding doen.

Hoewel satanisme nu veel minder controversieel is dan 20 jaar geleden, en men nu niet (meer) meteen fakkels en hooivorken voor de deur hoeft te verwachten indien men zich bekend maakt als satanist, is het belangrijk te weten dat dat gevoel van relatieve veiligheid het gevaar van onoplettendheid in zich meedraagt. En het gevaar van vergeten dat de “Satanic Panic” nog niet zo heel lang geleden is. We beleven in Europa een politieke “ruk naar rechts”, en merken een toename in stemmen voor conservatieve partijen met christelijke inslag. Dit kan zijn invloed hebben op wat populair wordt, en het door de media promoten van bepaalde idealen, waarden, en levensstijlen.

Tevens hebben we in Europa grote aantallen moslims die nog vrij sterk hun geloof aanhangen, en vaak het geweld niet schuwen, getuige enkele aanslagen en verijdelde aanslagen in Engeland, Denemarken en Spanje, en de traditie van autoverbranding bij de minste aanleiding in Frankrijk. Het is niet zo ver gegrepen om te bedenken dat vroeg of laat iemand zal menen dat men “het goede” doet, of meent de bevolking of de wereld een dienst te bewijzen door het willen uitroeien van satanisten. Moord mag dan illegaal zijn, soms kan het op sympathie rekenen van het volk, getuige het feit dat in sommige landen dokters die abortus of euthanasie plegen soms hun leven niet zeker zijn, zelfs niet wanneer deze praktijken legaal zijn. De bereidheid te doden vanuit een bepaalde ideologie komt nog steeds voor, ook bij de man in de straat.

De Church of Satan distantieert zich openlijk van alle criminele activiteiten, en werkt altijd actief mee aan onderzoeken naar eventuele misdaden gepleegd door haar leden, alsook naar misdrijven waarbij occulte symboliek gebruikt werd. Desalniettemin leeft vaak in het hoofd van de massa nog het beeld als zouden satanisten moordenaars zijn die baby’s eten en verkrachte maagden verbranden in draagbare crematoria. De vaak goedgelovige massa maakt zich zelden zorgen om feiten.

Hoewel het klimaat nu vrij neutraal is op sommige plaatsen, en de pijlen van media en paniekzaaiers op andere doelen gericht zijn, is het verstandig in gedachten te houden dat dit ooit weer wel eens kan omslaan. Gedenk, wanneer je je bekendmaakt als satanist, dat een onthuld geheim nooit meer een geheim zal zijn, zeker niet in deze tijden van internet en jarenlang traceerbare digitale archieven.

Zoals Hogepriester Gilmore schrijft in zijn essay “Victors and victims” (gepubliceerd in The Satanic Scriptures): Christenen geloven in doden “uit liefde”, en ze “houden van” hun vijanden. Onthou dat.