Eerder dit jaar bracht ik enige tijd door met Xander, bijgenaamd Count MoriVond, en zijn prachtige vrouw. Het was min of meer hun huwelijksreis, en zeer passend voor hun persoonlijkheid bezochten ze Amsterdam om hun “honeymoon thing” te doen. Zonder al teveel in detail te treden -sommige dingen blijven immers best onbesproken, om de magie te bewaren- kan ik toch een moment uit de herinnering lichten dat me zeker zal bijblijven. Samen in een groezelige kroeg op de walletjes, in de uren na middernacht temidden de bordelen, met een barman die zelf al ruimschoots voldoende gedronken had en zo voor extra entertainment zorgde. Mijnheer de Graaf en zijn Vrouwe dronken het laatste beetje absinth dat in de kroeg te vinden was, en hun manier om de uitbater zover te krijgen dat hij het hen uitschonk zal nog lang een glimlach op de lippen brengen van wie aanwezig was.

Enkele maanden later ontmoette ik de MoriVonds opnieuw, dit keer in veel minder groezelige omstandigheden en dichter bij hen thuis in de VS, en was het eerste boek van de Count net op de wereld losgelaten. Een CoS Magister raadde me het boek aan daags nadat hij het zelf gelezen had, en kort na mijn terugkeer in België vond ik zelf een exemplaar in mijn brievenbus.

The Devil’s Troubadour is een verzameling poëtisch werk geschreven door iemand die duidelijk van de sleazy kant des levens houdt. Xander is zelf een licht anachronistische verschijning, en mengt romantiek, gothiek, en modernisme in zijn kledij en uitstraling. Donkere Renaissance, decadentie en erotiek zijn het handelsmerk van zijn gedichten - soms met stijl, soms hypnotisch, soms blasfemisch en confronterend, maar steeds boeiend en af en toe inspirerend.

Tussen de gedichten staan ook poëtische commentaren en inleidingen op de verschillende boekdelen, die vaak zelf al pareltjes van samengebalde (levens)wijsheid zijn. Zoals deze zin, ter inleiding van “Carnalia, New York”:

“The habitual self is always stronger than the ideal model.”

Of:

“Heaven is pink, wet and welcoming”

Ik ben zeer onder de indruk van deze werken. Ze zijn geschreven in een stijl waar ik van hou, en er is inhoud, geen doelloos gemeander van zinnen met de juiste buzz-words, maar poëzie die uitdaagt, verleidt, en misschien zelfs uitnodigt. Dit zijn gedichten om voor te lezen aan je geliefde of minnares bij kaarslicht en wijn; vooropgesteld dat deze partner niet te preuts is. De Graaf schept immers bacchanale werelden, extases waar men zich aan moet durven overgeven, die niet voor de twijfelaars of de zuiveren van geest zijn.

Zoals de Count het zelf omschrijft, zijn wereld mag een beetje muf ruiken, en het gezelschap is een beetje ruig, maar hij garandeert onvergetelijke ervaringen. Ik heb ontdekt dat dit zowel voor zijn werk, als voor zijn persoon geldt.

Count MoriVond is mede-oprichter van Crimson Elite Productions. The Devil’s Troubadour kan besteld worden bij Authorhouse.

Uittreksels zijn te lezen hier.