Verschillende media berichtten gisteren over Russische “satanisten” die ervan verdacht worden tieners opgegeten te hebben.
In een typisch staaltje van gebrek aan onderzoek en zucht naar sensatie, laten ook de Vlaamse geschreven media hier weerom duidelijk in hun kaarten kijken. Niet enkel de meest populaire krant Het Laatste Nieuws, maar ook de kranten die geacht worden kwalitatiever te zijn, zoals De Standaard, namen hetzelfde bericht klakkeloos over, en verbinden gretig de woorden “satanistisch”, “kannibalen”, en “tieners” in hun kop.
Dat de enige vertegenwoordigende organisatie van satanisten geen criminele activiteit van haar leden duldt, en dat het basisboek “The Satanic Bible” duidelijk stelt dat onverantwoordelijk gedrag onsatanisch is, daar gaan de media andermaal rustig aan voorbij. Sensatie verkoopt, en naar de hel (hemel?) met journalistieke integriteit!
Niets nieuws onder de zon, moet ik met spijt in het hart vaststellen. Als er hoop op verbetering was, op enige verlichting of ethiek in de journalistiek, dan kreeg deze nu een serieuze knauw. Zij die de satanische literatuur lezen, weten dat de media kan omslaan als een blad wanneer dat hun verkoopcijfers ten goede komt. Het is immers niet de eerste keer dat dit gebeurt, en ik vermoed dat het ook niet de laatste zal zijn. De media zijn er immers om advertenties te verkopen, niet om feiten of waarheid te brengen.
Ik ben benieuwd of de online kranten mijn reactie op dit artikel zullen publiceren.
Zoals Hogepriester Gilmore meermaals schrijft in zijn essay “Victors and Victims” in “The Satanic Scriptures”: Remember. Gedenk ten alle tijde hoe makkelijk zij, de onnadenkende kudde, zich laat leiden, en hoe graag de media de leiband in de hand houdt. Vergeet nooit hoe makkelijk die kudde een menigte met toortsen en stroppen wordt. Vergeet nooit dat zelfs in de Benelux en andere Europese landen mensen in de anonimiteit moesten verdwijnen voor hun eigen veiligheid, enkel omdat ze publiek hadden durven zeggen dat ze lid van de Church of Satan waren. Zonder dat ooit door hen een misdaad gepleegt werd. Zonder dat zij wet braken.
Gedenk.
We zagen gisteren niet zomaar een artikel over een misdaad in de kranten, maar een waarschuwing.
Het is officiëel: Des Duivels bestaat twee jaar!
Ik heb zonet de webhostingfactuur betaald, dus er is geen twijfel mogelijk. Tijd voor een evaluatie en een nieuwe planning. Het is duidelijk dat de site enigszins op de kaart staat intussen, en dat zowel de casual surfer als de specifieke zoeker er vroeg of laat zijn weg naartoe vindt. Het aantal e-mails per week is zeker omhoog gegaan sinds twee jaar geleden, en er zijn intussen best wat links op andere sites en fora naar Des Duivels te vinden. Het aantal bezoeken per dag is ook best hoog, maar ik wijd de meeste daarvan aan bots en pogingen tot phishing. Zo hoog kan de interesse in satanisme nu ook weer niet zijn in de Lage Landen.
Afgelopen oktober vermeldde ik dat een herwerken van de site oorspronkelijk een zomerproject voor 2007 zou zijn, maar dat het kennelijk een winterproject zou worden. Nu is het opnieuw zomer en heb ik er nog niet echt iets aan gedaan, maar het tweejarig bestaan lijkt me een goede reden om het uitzicht en de layout wat te veranderen. Ik heb ook al een idee hoe, maar ik moet de tijd vinden om het te doen. De komende weken bereid ik een groepsevenement voor, maar mogelijk kan ik in augustus de mouwen opstropen en werk maken van een nieuw jasje voor Des Duivels. Gelukkig blijft de inhoud even geldig als twee jaar geleden, maar ik wil de site iets gebruiksvriendelijker maken voor mezelf, zodat ik makkelijker wijzigingen kan aanbrengen en zaken toevoegen. Iemand bood aan dat gratis te doen, maar daar heb ik niets meer van gehoord nadat ik te kennen gaf dat ik uiteraard niet de gebruikersnamen en paswoorden voor de site aan onbekenden ga geven. Dan doe ik het vanzelfsprekend liever zelf, ook al vereist dat meer werk en meer studie.
Er komt ook wel meer inhoud voor dit blog (drie kladversies van schrijfsels staan bovenaan mijn scherm terwijl ik dit typ), maar ook hier geldt: mijn privé en professioneel leven gaat voor, inclusief het bijwonen en organiseren van internationale… euhm… gebeurtenissen. Nieuwe blog entry’s en teksten komen wanneer ze komen.
Dus, waarde lezer, bedankt voor Uw aandacht de laatste twee jaar, en wees maar zeker, ik ga er nog een tijdje mee door!
In reactie op de ontelbare misvattingen die maar blijven circuleren op het net en elders, heeft de Church of Satan Hiërarchie op de CoS website het officiële standpunt omtrent druggebruik nog maar eens expliciet gemaakt. Het was blijkbaar nodig. Druggebruik staat lijnrecht tegenover magie, en de Church of Satan heeft nog nooit het gebruik van illegale drugs goedgekeurd, en zal dat ook nooit doen. Het bewust vergiftigen van lichaam en geest is gewoon dom, en dus onsatanisch.
Church of Satan policy on drug abuse.
Het statement is uiteraard in het Engels, wie een vertaling nodig heeft zal ik er met plezier een bezorgen.
Na de Superhighway to Hell is nu ook Magister Paradise’s weblog in een nieuw jasje gestoken, met de belofte van zijnentwege om er opnieuw actiever op te schrijven. Nu zijn boek gepubliceerd is heeft hij wellicht wat extra tijd om te bloggen. Hij blogt al van voor het woord “blog” uitgevonden was, al sinds het stenen tijdperk van het internet, dus het was slechts een kwestie van tijd voor hij dit medium opnieuw actiever zou opnemen.
De moeite waard om regelmatig een kijkje te gaan nemen.
Nieuw essay door onze Hogepriester Peter H. Gilmore, lees het hier:
Lees en begrijp!
Walpurgisnacht 2008, de 42e verjaardag van de Church of Satan, is helaas voorbij. Maar deze nacht is er eentje voor de geschiedenisboeken, zowel voor de organisatie als voor mij persoonlijk.
Iets meer dan 250 jaar na de hoogtijdagen van het diabolische en scandaleuze broederschap, de Hell-Fire Club van West Wycombe, nabij London, kwamen de rechtmatige erfgenamen van die duivelse achttiende-eeuwse heren en dames samen op dezelfde locatie. Jawel, waarde lezers, het vroeg enige planning, maar de Church of Satan vierde dit jaar deze hoogdag van heksensabbats en zinnelijk genot op een zeer toepasselijke manier op de historische lokatie waar een deel van de roots van de satanische levensstijl en filosofie, en van onze huidige cabal van gelijkgestemden, liggen: de Hell-Fire Club!
Ik arriveerde naar gewoonte een dag te vroeg, zodat ik alvast de omgeving kon verkennen, de sfeer kon opsnuiven, en de anticipatie kon laten opbouwen. Het geval wilde dat EmageDiakon en een vriend van hem ook reeds gearriveerd waren, en hoewel het een eerste ontmoeting was voor ons, was de klik er meteen. Pas een eind in de nacht, ruim 6 uur nadat we elkaar voor het eerst zagen, besloten we tijdelijk te stoppen met praten en bedwaarts te gaan. De volgende dag zouden we echter nog meer tijd samen doorbrengen, en zonder twijfel is dit het begin van een samenwerking, of op zijn minst een uitwisseling van praktische tips en ideeën voor onze projecten. Een goed voorteken voor de rest van de festiviteiten…
De volgende namiddag had ik met Warlock Linguascelesta afgesproken, en nog voor hij arriveerde kondigde hij aan nog twee mensen mee op sleeptouw te hebben. Toen hij in de bar van het hotel zat bleken het er reeds 4 te zijn - en de groep werd druppelsgewijs nog groter naarmate meer deelnemers arriveerden. Het was weerom leuk oude bekenden en nieuwe gezichten te kunnen begroeten, en te merken hoe onze cluster groeide naarmate het begin van de festiviteiten naderde.
We zouden gezamelijk dineren, maar niet in het hotel, want het geplande Walpurgisdiner vond namelijk plaats in de feestzaal van de Hell-Fire Caves zelf.
In de gepaste kledij geklommen, begonnen we aan de wandeling naar de grotten, gelukkig slechts een vijftal minuten te voet van ons hotel verwijderd. Aan de ingang werden we verwelkomd door Hogepriester Peter Gilmore, en getrakteerd op champagne - of fruitsap voor wie dat verkoos. Op deze openluchtreceptie was het een prettig weerzien met onder meer Peter Gilmore (Hogepriesteres Nadramia was achter de schermen bezig in de grotten), Magistra Isabel en Magister Nemo (tussen het leggen van de laatste hand aan het opsmukken van de locatie door), en een zeer aangename eerste ontmoeting met onder andere Magistra Diana DeMagis (wiens man, Robert Lang, ook in de grotten aan de voorbereiding van het ritueel werkte), en twee van de organisatoren, Warlock Chris Cranmer en Priesteres Fifi LaBonne (wiens man ook reeds in de grotten was).
Na de receptie werden we door Magus Gilmore aangemaand om af te dalen in de club, waar we in de banketruimte ronde tafels met elk negen stoelen aantroffen, attributen voor het geplande ritueel, en een klaargemaakt altaar, weliswaar nog zonder naakte vrouw.
Het ritueel zelf omhelsde, na het aanroepen van Bacchus, Venus, Pan en Dyonisos, het tijdelijk terug tot leven brengen van de belangrijkste leden van de oorspronkelijke Hell-Fire Club van Wycombe: onder andere Sir Francis Dashwood en Benjamin Franklin (die tevens aan de wieg van de Verenigde Staten stond), maar ook Sukie, de vrouwelijke geest die in de grotten huist. Allen waren welkom op ons feest, de voortzetting van de traditie waar zij zo instrumentaal in waren, een viering van het leven en de zinnelijke geneugten. En uiteraard ontbrak het naakte altaar niet (gebruikelijk in satanisch ritueel, maar in deze context zeker onmisbaar, gezien één van de opschriften in een Hell-Fire Club: “Peni Tenti, Non Penitento“), dit keer in de vorm van een katholieke non, die door de priester en priesteres die het ritueel leidden ontkleed werd en naar het altaar begeleid.
“Whilst Womanhood, in the habit of a Nun,
At Med’nam lies, by backward Monks undone.”
Na het ritueel was het tijd om andere zintuigen te strelen, onder de vorm van een heerlijk en uitgebreid diner, waarna er nog volop drank te verkrijgen was, en de grotten verkend mochten worden. Uitzonderlijk werd ook de Inner Temple van de grotten, normaal afgesloten voor het publiek, opengesteld, en we mochten er vrijelijk in rondlopen - een gelegenheid waar iedereen natuurlijk dankbaar gebruik van maakte.
Ik werd, tot mijn vreugde, door Hogepriesteres Nadramia voorgesteld aan de ongelooflijk charmante Magistra Blanche Barton, en Magister Nemo stelde me voor aan Xerxes LaVey. En doordat de groep kleiner was dan in Los Angeles in 2006, was het mogelijk om rustige en diepgaandere, intiemere, gesprekken te voeren. Banden werden gesmeed of aangehaald, en plannen voor de toekomst gemaakt.
We lieten de nacht uiteraard zo lang mogelijk duren, maar op een bepaald moment moesten we echt de grotten uit, en droeg iedereen zijn steentje bij om al het materiaal naar boven en naar buiten te slepen. En ook buiten werd er verder gegrapt, gepraat, en gevierd. Het afscheid sleepte niet alleen lang aan, we besloten het ook zeer tijdelijk te houden: de volgende ochtend zouden we opnieuw samenkomen om het mausoleum op de top van de berg, waar de urne van Sir Francis Dashwood zich bevindt, te gaan bezichtigen.
De stemming bleef opperbest ondanks af en toe regen, en tal van foto’s werden genomen. Ik stel zelf, wellicht zeer passend, vast dat ik rond middernacht een foto van Peter Gilmore nam, en bijna exact twaalf uur later nam Reverend Bryan Moore met mijn toestel een foto van mezelf en Peggy Nadramia aan de ingang van de club, in de geheime Hell-Fire houding. Ernst en humor, het hoort allemaal samen en loopt zonder fout ook gelaagd over en door elkaar wanneer satanisten samenkomen…
Dit was een zeer fantastische ervaring, een Walpurgisnacht om U tegen te zeggen, die zonder twijfel nog lang zal nazinderen in onze aderen en herinneringen, en waar nog wel meer over geschreven zal worden…