Vanavond “viert” de Westerse wereld Halloween. Waar in de Church of Satan enigszins glimlachend naar gerefereerd wordt als “amateur night”. Die ene avond op het jaar dat Jan Modaal probeert zijn meer duistere kant te verkennen - en ook dat doet met de nodige terughouding en gegiechel en Disney (”Life’s no fun without a good scare!”), omdat het echt verkennen van zichzelf een sterkere wil en karakter vraagt.
Ik vertaal even het traditionele bericht van de CoS website:
“Een “Happy Halloween” aan alle ware satanisten wereldwijd!
Vannacht is de nacht waarin het gewone volk probeert naar binnen te reiken en de duisternis aan te raken - wat voor ons satanisten een dagelijkse bestaansmodus is. Vooral in de Verenigde Staten is Halloween een tijd voor het vieren van “monster films”, het dragen van macabere kostuums, en de opwinding van “fun fear” te evokeren. Kinderen van alle leeftijden kunnen hun fantasie uitleven door het dragen van kledij die helpt bij intens rollenspel en het loslaten van deze demonische kernen, vaak verborgen in de oubliettes van hun psyches.
Hoewel er tradities zijn die dit een gelegenheid maken om de doden te gedenken, werd het gepopulariseerd als een tijd om te spelen met wat historisch gezien angsten waren tegenover de rusteloze geesten van de gestorvenen. En de grote traditionele vraag “trick or treat?” is een manier geworden om te genieten van zoete snoep, zonder de nood tot de optie van dwang over te gaan. We vieren wat deze feestdag geworden is, zonder gebonden te hoeven zijn aan oude praktijken. Deze nacht glimlachen satanisten naar de amateur-verkenners-van-hun-eigen-duisternis, want we weten wel dat ze genieten van hun kortstondig pootjebaden in het bad van de “schaduwwereld”. Op deze avond van magie en mysterie moedigen we hun tenebrueze fantasieën aan, hun plezier bij kaarslicht, en de ver-reikende evocatie van onze esthetiek (en het tolereren van sommige meer fletse versies), zelfs als het maar eens per jaar is. De rest van het jaar, wanneer zij die niet tot onze stam behoren hun hoofd schudden in verwondering over ons, kunnen we hen erop wijzen dat ze enig begrip kunnen vinden door het onderzoeken van hun eigen gedrag op Halloween, als een alternatief voor onze recente geliefde spreuk: “We’re just part of the Addams clan”. “
Geniet van Halloween, en dat hij bevredigend en rijk moge zijn!
Ikzelf hef vanavond het glas bij muziek van Eartha Kitt, rawrr:
“How a country treats its women, children, and homosexual people is how a culture truly shows its character.” Jack Fritscher, in de inleiding van de tweede editie van Popular Witchcraft.
Bij een ritueel hoort gepaste kledij. Wanneer men aan rituelen denkt, vooral waar het duivelse magie betreft, denkt men dan vaak aan capes en gewaden, robes en pijen.
Welke kledij geschikt is, hangt natuurlijk af van de aard van het ritueel en de deelnemers. Recent nam ik deel aan een groepsritueel in het buitenland, met enkele tientallen aanwezigen. Over de kledij was men zeer formeel: no robes. Mannen waren in stijlvol donker pak, vrouwen in elegant zwart. De achterliggende idee was dat rituele gewaden er al te makkelijk silly uitzien, en de bedoeling was een krachtig ritueel te houden zonder afleiding.
En zo geschiedde. Een persoon die ik zeer respecteer en bewonder leidde het ritueel, en hem in het duister (slechts een tweetal kaarsen verlichtten de kamer) voor het altaar zien staan, in zijn donkere power suit, overtuigd maar zonder overdadige dramatiek een zwaard naar de vier kompaspunten zien houden terwijl hij de Woorden en Namen sprak, was een zeer krachtig beeld, een indruk die me ongetwijfeld nog lang bij zal blijven.
De rituelen die ik zelf geleid heb waren van gelijkaardige aard (met in één geval iets meer verlichting om het lezen van nota’s en teksten te vergemakkelijken), hoewel robes niet expliciet verboden waren. De meeste aanwezigen verkozen stijlvolle kledij en behoefden geen rituele gewaden, wellicht omdat rituelen en magie deel van hen uitmaken, en ze niet het gevoel nodig hebben in een andere huid of andere persoonlijkheid te kruipen wanneer ze de rituele kamer binnenstappen. De sfeer is anders dan erbuiten, en er is wel een overgang nodig, maar niet voor iedereen houdt die overgang de traditioneel met rituelen geassocieerde kledij in. Ik heb zelf een robe maar draag het weinig, en van de aanwezigen op de rituelen die ik geleid heb droeg minder dan een derde specifieke rituele gewaden.
Minder is soms meer, en ik heb geleerd dat overdaad inderdaad kan afleiden van het ritueel zelf. Eén van de groepsrituelen waarvan ik tot nu toe deel uitgemaakt heb zonder ze te leiden, was meer performance art te noemen, en vereiste van alle deelnemers rituele gewaden. Iedereen die al eens koffers gepakt heeft kan zich wellicht voorstellen dat je zo’n gewaad niet voor je plezier inpakt - het neemt veel plaats in, en als je geen reizen plande toen je het kocht kan het nog aardig kreuken onderweg ook. Maar als de gastheren en -vrouwen het vragen, dan aarzel je natuurlijk niet. Dus waren alle aanwezigen in rituele kledij, en voor die stijl van ceremonie was het ook passend. Maar het leerde me ook dat het zeker niet de ideale kledij is voor alle rituelen (en dat airconditioning geen overbodige luxe is als alle aanwezigen een robe of cape over de kledij dragen).
Speciale rituele kledij heeft een plaats in bepaalde rituelen, maar het hoeft zeker niet standaard te zijn. Zoals zovelen was ik in mijn jongere jaren, toen ik net satanisme begon te ontdekken, onder de indruk van deze vreemde gewaden en gebruiken. Met de jaren en de ervaring, echter, raak ik ervan overtuigd dat overdaad onnodig kan afleiden. Een ritueel met stijlvolle kledij die niet afleidt van het gebeuren kan veel indrukwekkender zijn dan een groep mensen die tijdens de ceremonie ook stiekem evalueert wiens gewaad duurder is, of zeldzamer, of rijkelijker gedecoreerd, of ….
Maar men moet het ook kunnen. Het ritueel wordt gedragen door de persoon die vooraan de ceremonie leidt, en het is van belang dat die persoon de juiste ingesteldheid vindt voor zichzelf, en dat kan overdragen op de aanwezigen. Dat is ook een deel van het leiden van een ritueel: niet enkel het uitvoeren van de handelingen, maar het leiden van de ingesteldheid en het perspectief van de aanwezigen. Het is de persoonlijkheid die het ritueel draagt en leidt, en als de persoonlijkheid sterk genoeg is dan maakt het weinig uit welke kledij je om je lichaam hebt. Maar bepaalde kledingsstukken versterken het effect, en andere verzwakken het. Ik heb geleerd dat een power suit inderdaad de persoonlijkheid zeer goed kan accentueren, en voor bepaalde rituelen zeker zo geschikt kan zijn, of geschikter zelfs, als gewaden, pijen, of capes.
Om in de sfeer van zwarte magie te blijven - en de naderende Halloween niet te vergeten: Wijlen Warlock Sammy Davis Jr:
http://www.youtube.com/watch?v=bMP-bSatP7k (video kan helaas niet ingevoegd worden…)
