Nieuw essay door onze Hogepriester Peter H. Gilmore, lees het hier:
Lees en begrijp!
Magister James D. Sass, online ook bekend onder de naam Svengali, heeft zijn verschillende blogs geconsolideerd op één plaats. Het moest eens gebeuren natuurlijk, maar zijn schrifsels die eerder verspreid waren over het net, zullen nu dus op deze plek verzameld worden: Cosmodromium.
In minder mate zal zijn Myspace blog gebruikt worden voor links en curiosa en nieuwtjes die niet op zijn andere blog passen, maar Cosmodromium zal, naast de boeken waar hij aan werkt, zeker de grootste focus krijgen.
In het licht van mijn meest recente “citaat van de week”, kan ik Dhr. Sass zeker aanraden qua gezelschap.
Lees zijn boek!
“Dare to associate with others who are more intelligent than yourself.”
- Anton LaVey
Het is het seizoen van de website updates. Een “social networking project” krijgt later een officiële aankondiging, voorlopig wil ik enkel even wijzen op de vernieuwde site van Magister Paradise:
Dit was al een indrukwekkende verzamelplaats voor informatie over allerhande satanische websites, publicaties en interviews, maar kreeg recent een nieuwe look en belangrijke updates. Zeker een bezoek waard, en makkelijk om urenlang in te verdwalen…
Walpurgisnacht 2008, de 42e verjaardag van de Church of Satan, is helaas voorbij. Maar deze nacht is er eentje voor de geschiedenisboeken, zowel voor de organisatie als voor mij persoonlijk.
Iets meer dan 250 jaar na de hoogtijdagen van het diabolische en scandaleuze broederschap, de Hell-Fire Club van West Wycombe, nabij London, kwamen de rechtmatige erfgenamen van die duivelse achttiende-eeuwse heren en dames samen op dezelfde locatie. Jawel, waarde lezers, het vroeg enige planning, maar de Church of Satan vierde dit jaar deze hoogdag van heksensabbats en zinnelijk genot op een zeer toepasselijke manier op de historische lokatie waar een deel van de roots van de satanische levensstijl en filosofie, en van onze huidige cabal van gelijkgestemden, liggen: de Hell-Fire Club!
Ik arriveerde naar gewoonte een dag te vroeg, zodat ik alvast de omgeving kon verkennen, de sfeer kon opsnuiven, en de anticipatie kon laten opbouwen. Het geval wilde dat EmageDiakon en een vriend van hem ook reeds gearriveerd waren, en hoewel het een eerste ontmoeting was voor ons, was de klik er meteen. Pas een eind in de nacht, ruim 6 uur nadat we elkaar voor het eerst zagen, besloten we tijdelijk te stoppen met praten en bedwaarts te gaan. De volgende dag zouden we echter nog meer tijd samen doorbrengen, en zonder twijfel is dit het begin van een samenwerking, of op zijn minst een uitwisseling van praktische tips en ideeën voor onze projecten. Een goed voorteken voor de rest van de festiviteiten…
De volgende namiddag had ik met Warlock Linguascelesta afgesproken, en nog voor hij arriveerde kondigde hij aan nog twee mensen mee op sleeptouw te hebben. Toen hij in de bar van het hotel zat bleken het er reeds 4 te zijn - en de groep werd druppelsgewijs nog groter naarmate meer deelnemers arriveerden. Het was weerom leuk oude bekenden en nieuwe gezichten te kunnen begroeten, en te merken hoe onze cluster groeide naarmate het begin van de festiviteiten naderde.
We zouden gezamelijk dineren, maar niet in het hotel, want het geplande Walpurgisdiner vond namelijk plaats in de feestzaal van de Hell-Fire Caves zelf.
In de gepaste kledij geklommen, begonnen we aan de wandeling naar de grotten, gelukkig slechts een vijftal minuten te voet van ons hotel verwijderd. Aan de ingang werden we verwelkomd door Hogepriester Peter Gilmore, en getrakteerd op champagne - of fruitsap voor wie dat verkoos. Op deze openluchtreceptie was het een prettig weerzien met onder meer Peter Gilmore (Hogepriesteres Nadramia was achter de schermen bezig in de grotten), Magistra Isabel en Magister Nemo (tussen het leggen van de laatste hand aan het opsmukken van de locatie door), en een zeer aangename eerste ontmoeting met onder andere Magistra Diana DeMagis (wiens man, Robert Lang, ook in de grotten aan de voorbereiding van het ritueel werkte), en twee van de organisatoren, Warlock Chris Cranmer en Priesteres Fifi LaBonne (wiens man ook reeds in de grotten was).
Na de receptie werden we door Magus Gilmore aangemaand om af te dalen in de club, waar we in de banketruimte ronde tafels met elk negen stoelen aantroffen, attributen voor het geplande ritueel, en een klaargemaakt altaar, weliswaar nog zonder naakte vrouw.
Het ritueel zelf omhelsde, na het aanroepen van Bacchus, Venus, Pan en Dyonisos, het tijdelijk terug tot leven brengen van de belangrijkste leden van de oorspronkelijke Hell-Fire Club van Wycombe: onder andere Sir Francis Dashwood en Benjamin Franklin (die tevens aan de wieg van de Verenigde Staten stond), maar ook Sukie, de vrouwelijke geest die in de grotten huist. Allen waren welkom op ons feest, de voortzetting van de traditie waar zij zo instrumentaal in waren, een viering van het leven en de zinnelijke geneugten. En uiteraard ontbrak het naakte altaar niet (gebruikelijk in satanisch ritueel, maar in deze context zeker onmisbaar, gezien één van de opschriften in een Hell-Fire Club: “Peni Tenti, Non Penitento“), dit keer in de vorm van een katholieke non, die door de priester en priesteres die het ritueel leidden ontkleed werd en naar het altaar begeleid.
“Whilst Womanhood, in the habit of a Nun,
At Med’nam lies, by backward Monks undone.”
Na het ritueel was het tijd om andere zintuigen te strelen, onder de vorm van een heerlijk en uitgebreid diner, waarna er nog volop drank te verkrijgen was, en de grotten verkend mochten worden. Uitzonderlijk werd ook de Inner Temple van de grotten, normaal afgesloten voor het publiek, opengesteld, en we mochten er vrijelijk in rondlopen - een gelegenheid waar iedereen natuurlijk dankbaar gebruik van maakte.
Ik werd, tot mijn vreugde, door Hogepriesteres Nadramia voorgesteld aan de ongelooflijk charmante Magistra Blanche Barton, en Magister Nemo stelde me voor aan Xerxes LaVey. En doordat de groep kleiner was dan in Los Angeles in 2006, was het mogelijk om rustige en diepgaandere, intiemere, gesprekken te voeren. Banden werden gesmeed of aangehaald, en plannen voor de toekomst gemaakt.
We lieten de nacht uiteraard zo lang mogelijk duren, maar op een bepaald moment moesten we echt de grotten uit, en droeg iedereen zijn steentje bij om al het materiaal naar boven en naar buiten te slepen. En ook buiten werd er verder gegrapt, gepraat, en gevierd. Het afscheid sleepte niet alleen lang aan, we besloten het ook zeer tijdelijk te houden: de volgende ochtend zouden we opnieuw samenkomen om het mausoleum op de top van de berg, waar de urne van Sir Francis Dashwood zich bevindt, te gaan bezichtigen.
De stemming bleef opperbest ondanks af en toe regen, en tal van foto’s werden genomen. Ik stel zelf, wellicht zeer passend, vast dat ik rond middernacht een foto van Peter Gilmore nam, en bijna exact twaalf uur later nam Reverend Bryan Moore met mijn toestel een foto van mezelf en Peggy Nadramia aan de ingang van de club, in de geheime Hell-Fire houding. Ernst en humor, het hoort allemaal samen en loopt zonder fout ook gelaagd over en door elkaar wanneer satanisten samenkomen…
Dit was een zeer fantastische ervaring, een Walpurgisnacht om U tegen te zeggen, die zonder twijfel nog lang zal nazinderen in onze aderen en herinneringen, en waar nog wel meer over geschreven zal worden…
De documentaire door Joshua P. Warren zag zijn release op Walpurgisnacht, en kan besteld, of online bekeken, worden hier.