In reactie op de ontelbare misvattingen die maar blijven circuleren op het net en elders, heeft de Church of Satan Hiërarchie op de CoS website het officiële standpunt omtrent druggebruik nog maar eens expliciet gemaakt. Het was blijkbaar nodig. Druggebruik staat lijnrecht tegenover magie, en de Church of Satan heeft nog nooit het gebruik van illegale drugs goedgekeurd, en zal dat ook nooit doen. Het bewust vergiftigen van lichaam en geest is gewoon dom, en dus onsatanisch.

Church of Satan policy on drug abuse.

Het statement is uiteraard in het Engels, wie een vertaling nodig heeft zal ik er met plezier een bezorgen.

Na de Superhighway to Hell is nu ook Magister Paradise’s weblog in een nieuw jasje gestoken, met de belofte van zijnentwege om er opnieuw actiever op te schrijven. Nu zijn boek gepubliceerd is heeft hij wellicht wat extra tijd om te bloggen. Hij blogt al van voor het woord “blog” uitgevonden was, al sinds het stenen tijdperk van het internet, dus het was slechts een kwestie van tijd voor hij dit medium opnieuw actiever zou opnemen.

Diabologue.

De moeite waard om regelmatig een kijkje te gaan nemen.

Normeel lees ik geen Vlaamse kranten, zelfs niet online, wegens het doorgaans bedroevend lage niveau van de pers in onze regio. Gisteren, echter, werd ik erop gewezen dat er een interessant item in de online kranten te zien was, en na enig speurwerk bleek Het Belang Van Limburg de bron te zijn.

Een “satanische sekte” zou het huis waar Geneviève Lhermitte vorig jaar haar vijf kinderen vermoordde via stromannen willen kopen.

Enig onderzoek aan de hand van de journalist zou verschillende feiten naar boven brengen, waar voor het gemak niet over gesproken wordt. Tot mijn vreugde las ik wel dat er enkele personen op de site van Het Laatste Nieuws lezers probeerden bij te scholen over wat het satanisme wel en niet is, maar wellicht is dat een harde doch weinig productieve arbeid.

Andere kranten namen dit verhaal over, en de media doet zo, voor het eerst sinds enige tijd, weer haar best om satanisme en kindermoord aan elkaar te linken. Terwijl er toch in de basisliteratuur, zelfs online voor journalisten die een boek te moeilijk vinden, duidelijk gesteld wordt: “Do not harm little children“. Satanisme kickt dus niet op kindermoord, wel integendeel.

Laat ons “satanische sekten” alsjeblieft noemen wat ze doorgaans zijn: groepjes van geperverteerde christenen, die nooit de rebelse tienerfase waarin ouders gechoqueerd moeten worden ontgroeien, en christelijke symbolen en afbeeldingen van de duivel gebruiken in hun fantasie en misdaden.

De Church of Satan valt in elk geval niet onder het label “sekte”, en het satanisme kent ook geen sekten. Er is het satanisme, zoals gedefinieerd ende beschreven in de literatuur van de oprichter van de religie, en zoals zijn organisatie, de Church of Satan, die beleeft, en er zijn niet-satanisten die hun eigen fantasie hebben over wat satanisme is, en liever hun eigen waandenken “satanisme” noemen dan de realiteit onder ogen te zien dat hun ideeën gewoon niet satanisch zijn.

Helaas, en typisch, blijft de pers ook helemaal obscuur over wat voor sekte dat dan wel mag zijn, of hoe ze tot de conclusie gekomen zijn dat een dergelijke sekte het beruchte huis wil kopen. Via stromannen nog wel, wat suggereert dat de journalist toch een beetje moeten graven heeft. Of zou het enkel maar om sensatiezucht en “van horen zeggen”gaan, zoals zo vaak in onze kranten?

De opvolging van dit verhaal zal mij benieuwen. Het sprookje van de satanische kinderlijkjesliefhebbers naar boven brengen is wellicht veiliger dan de écht gevaarlijke religies bekritiseren, want satanisten komen nu eenmaal niet massaal op straat om keet te schoppen en auto’s in brand te steken. Integendeel, de Church of Satan veroordeelt crimineel gedrag. Wellicht is dit nieuws voor velen, dus ik stel het maar even expliciet.

In die geest is het wellicht interessant om te vragen of er een wet gebroken wordt als een sekte het huis zou willen kopen?

Wordt vervolgd?

The Fire From Within is een collectie van essays die Magister Nemo schreef door de jaren heen, en die reeds in verschillende satanische tijdschriften gepubliceerd werden. En zoals de titel reeds suggereert, is dit slechts de eerste bundeling van dergelijke essays.

Persoonlijk keek ik zeer uit naar dit boek, omdat de meeste van deze essays dateren uit de tijd van voor ik lid was van de Church of Satan. En ook omdat ik schrijfsels van Nemo reeds kende en apprecieerde van voor ik wist dat hij lid was van de Church of Satan. Toen ik hoorde dat hij lid was, verbaasde het me tegelijk niets dat hij de graad van Magister bleek te hebben.

De Church of Satan is bedoeld als een “mutual admiration society”, en ik heb voor Magister Nemo inderdaad een zekere bewondering. Zelden heb ik een man ontmoet die intelligentie, humor en charme op zo’n natuurlijk wijze weet te combineren. Ik voel me vereerd om door hem “vriend” genoemd te worden, en het is altijd een bijzonder aangenaam weerzien wanneer we elkaar ontmoeten.

Magister Nemo is een man met een geest als een laser: hij weet altijd snel en heel precies de kern van de zaak te vinden, en kan die feilloos verlichten zodat anderen haar ook weten te vinden. Het is ook een man met de ingesteldheid van een ingenieur, eerder dan een wetenschapper. Een wetenschapper zoekt naar kennis omtrent hoe of waarom iets werkt zoals het werkt, terwijl een ingenieur al snel zal uitzoeken wat hij er dan mee kan doen. En over onderwerpen als zelfverdediging of magie, leren velen snel dat het verstandig is te luisteren wanneer Magister Nemo spreekt; hij weet er namelijk één en ander over. Het mag dan ook niet verbazen dat hij momenteel, onder andere, aan een boek over magie werkt, dat volgens mijn laatste informatie reeds een dikke turf aan het worden is.

Maar voorlopig is enkel TFFW Volume I gepubliceerd. Het niet zo lijvige boek (exact 100 pagina’s) opent met een voorwoord (”Stoking the Furnace”) door Hogepriester Peter H. Gilmore, aan wie het boek ook opgedragen werd.

Nemo’s essays zelf gaan van zeer ernstig tot zeer humoristisch, en soms ook een mengeling van beide. Hoewel ze geen van alle echt recent te noemen zijn, werden ze niet gemoderniseerd. Steeds staat er wel de datum van publicatie bij, en op vele plaatsen werd onder het essay ook commentaar toegevoegd speciaal voor de bundeling.

Of het nu gaat over het herkennen van pseudosatanisme, hoe wicca-aanhangers in wezen eigenlijk christenen zijn, de waarheid omtrent zelfverdediging, het kiezen van een nuttig vuurwapen (minder relevant in deze contreien, waar het publiek dragen van een vuurwapen in veruit de meeste gevallen illegaal is), hoe te genieten van een goed glas bier, de waarde van het woord “SHEMHAMFORASH”, het vergelijken van satanisme en objectivisme, of de zin van het leven, Nemo gaat recht naar de kern van het gegeven, zonder al teveel omhaal. Zelfs het intussen beruchte essay “Bitches” (oorspronkelijk gepubliceerd in 1994) is in “The Fire From Within” terug te vinden.

Naast humoristische opmerkingen in zijn ernstigere schrijfsels, zijn er ook stukjes geschreven puur voor de humor en het entertainment. Een variant op een kerstliedje, bijvoorbeeld, of mijn persoonlijke favoriet: “A Piece of the Action” - een ritueel in mafia-stijl, dat perfect Nemo’s stijl samenvat. Het is geschreven met kennis van de geschiedenis en praktijken van de Cosa Nostra, volgens de regels van een satanisch ritueel, als een parodie op rituelen, maar zonder twijfel ook effectief indien uitgevoerd. Hogepriester Peter Gilmore stipt in zijn voorwoord even de omstandigheden aan waarin “A Piece of the Action” ontstond, en ik heb het genoegen gekend zowel uit zijn mond als uit die van Magister Nemo nog enkele anecdotes daarrond te mogen horen. Schitterend, vooral als je iets over de mafia weet, en zeer satanisch. Zoals Dr. LaVey terecht stelde: een magiër zonder gevoel voor humor bestaat niet. Magister Nemo is een van de meest succesvolle magiërs die ik ken, en tevens een groot humorist.

Het enige minpunt aan dit boek is dat het te dun is naar mijn smaak. Maar dat wordt gelukkig gebalanceerd door de wetenschap dat verdere volumes in de maak zijn. Volumes die, zonder twijfel, net als dit hun plaats zullen krijgen in de “om te lezen en herlezen” categorie van de satanische literatuur.

SHEMHAMFORASH!

“Conflict is the engine of creation. Conflict brings about change.” - Magistra Ygraine